Wie tijdens de zomer en herfst van 2017 het MSK bezocht, had veel kans om er An Pierlé aan het werk te zien. Ze installeerde zich in de museumzalen, waar ze zich liet inspireren door kunst, akoestiek en de toevallige klanken van een levend museum. Pierlé verhuist haar piano en computer van zaal tot zaal, zoals ze er zelf zin in heeft.

Tijdens het najaar laat Pierlé de residentie verder nazinderen en komt ze nog geregeld langs in het museum voor sessies en om verdere inspiratie op te doen. Wat de residentie uiteindelijk oplevert, laat de muzikante volledig vrij. Bovendien nodigt ze ook een aantal mensen uit die ze boeiend vindt: een fotograaf, schrijver, kunstenaar, muzikant… Pierlé vertaalt al haar indrukken naar iets nieuws. Ze noemt het ‘serendipity in progress’: toevalligheden die gaandeweg een vaste vorm aannemen!

Ga zelf in gesprek of op de foto
Elke dag konden bezoekers ook één uur lang polaroïd-selfies nemen bij de piano, of in gesprek gaan met de muzikante. Eén uur per dag mochten ze haar intieme, afgebakende universum even betreden om er polaroïds te maken, voor selfies, voor een goed gesprek… En die konden je dan weer delen met de Instagram en Facebook van het Museum, via #mskgent.

Het msk als evidente keuze voor Pierlé
Het was de tentoonstelling rond Marthe Donas, vorig jaar in het MSK, die haar naar het museum haalde. Voeg daarbij het prachtige gebouw en de impressionante collectie en het is duidelijk waarom An Pierlé voor haar ‘experiment’ het MSK Gent uitkoos. Als het een succes blijkt, wil ze het experiment graag overdoen in andere musea, in New York bijvoorbeeld…