Ter gelegenheid van de tentoonstelling ‘Medardo Rosso’ spreekt beeldhouwer Philip Van Isacker vanuit zijn eigen artistieke praktijk over het werk van deze pionier van de moderne beeldhouwkunst. Door op een ongewone manier met traditionele technieken om te gaan is Medardo Rosso belangrijk geweest voor verschillende generaties van kunstenaars na hem, en kan hij met recht pionier van de 20ste-eeuwse beeldhouwkunst genoemd worden. Maar zeker zo belangrijk is de vraag hoe de toeschouwer van vandaag naar zijn werk kan kijken. Overstijgt het de historische context en zijn plaats in het verloop van de beeldhouwkunst? Zijn het kunstwerken geworden die hun absolute betekenis behouden?

Over de spreker
Reeds tijdens zijn studie rechten en kunstgeschiedenis aan de UGent was Philip Van Isacker actief als beeldend kunstenaar. Voor de tentoonstelling Chambres d’amis maakte hij in 1986 op uitnodiging van Jan Hoet zijn eerste werk in de publieke ruimte. Later volgden er opdrachten in onder meer Antwerpen, Knokke, Mechelen en Den Haag. In 1995 publiceerde hij onder de titel Monumenten voor het recht op twijfel een pamflet voor de verdediging van kunst in de publieke ruimte.

Naast kunstenaar is Philip Van Isacker ook kunsthistoricus. Vorig jaar publiceerde hij bij De Grafische Cel (Luca School of Arts) De Sculptura. Beschouwingen over beeldhouwkunst. In dit persoonlijk overzicht, dat meteen beschouwd werd als een belangrijk standaardwerk, betoogt hij dat de beeldhouwkunst, meer dan gelijk welke andere kunstvorm, er in slaagt om over de grenzen van tijd en ruimte heen, te blijven boeien. Dit heeft te maken met de traagheid van het medium, waardoor de inhoudelijke uitweidingen wegvallen en het beeld als een resumé van de werkelijkheid overblijft.

Van 1994 tot 2000 was Philip Van Isacker verbonden als docent aan de vakgroep Architectuur en Stedenbouw van de Universiteit Gent en van 1993 tot 2014 tevens aan Sint-Lucas te Gent, waar hij onder andere kunstgeschiedenis en beeldhouwkunst doceerde.